Effie Lada Artist and illustrator

Κυριακή 21 Δεκεμβρίου 2014

Τhe candle.

Απόγευμα Κυριακής και τα απορριμματοφόρα μάζευαν-με θόρυβο-τα ξοδεμένα όνειρα.
Εγώ έκανα πως δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτά και επέστρεφα πίσω στην πόλη,
κουβαλώντας την μυρωδιά του πατρικού μου σπιτιού πάνω στα ρούχα μου…

Λίγες ώρες πριν είχα ανακαλύψει επιθυμίες παλιές, φυλαγμένες σε σκονισμένα κουτιά, μέσα στο παλιό τσαγκάρικο.

Δεν ήθελα να πάρω την ευθύνη και άφησα το φως να αποφασίσει αν αξίζει να ξυπνήσουν απ’ την λήθη τους ή να παραμείνουν έτσι.

Εγώ μόνο τον ουρανό παρατηρούσα, γιατί είχα παράπονο που ο αέρας δεν είχε κρατήσει
το κερί μου αναμμένο...

Πέμπτη 6 Νοεμβρίου 2014

Στο σπίτι της γιαγιάς...

Από το σπίτι της γιαγιάς και του παππού είχα κάποια χρόνια να περάσω...
Όχι γιατί δεν ήθελα αλλά γιατί είχε ερημώσει κι εμένα εκείνη η ερημιά μου βάραινε την ψυχή.
Το σκεφτόμουν όμως πολύ συχνά. Θυμόμουνα τα καλοκαίρια μου εκεί,...το φως που

έμπαινε από εκείνα τα ψηλά παράθυρα διαπερνώντας τα σχέδια απ’ τις λεπτές κλωστές της αραχνοΰφαντης κουρτίνας …

Έτσι ακριβώς το βρήκα τώρα που πήγα εκεί για να θυμηθώ όλους τους απόντες.

Το φως πέρναγε στο δωμάτιο χαϊδεύοντας την στοίβα με τα αστυνομικά βιβλία του παππού, και τις φωτογραφίες των φευγάτων συγγενών στους τοίχους…

Ακόμα κι απ’ τα κλειστά παράθυρα, τα βορινά, τα χωρίς κουρτινάκια, εκείνη η λεπτή γραμμή από φως μπήκε να μας καλωσορίσει...