Δευτέρα 13 Μαΐου 2019
Τετάρτη 1 Αυγούστου 2018
Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018
...an old photograph...
http://mikropragmata.lifo.gr/guest_posts/to-fos-mias-anoiksiatikis-giortis/
Έχει
σκάσει δύο μπουμπούκια η βερικοκιά μου στο μπαλκόνι, η καστανιά ετοιμάζει
τα
καινούρια φύλλα και η
μαντζουράνα μοσχοβολάει στο παραμικρό σκούντημα.
Στις άλλες γλάστρες υπάρχει μια αναταραχή
αναζήτησης κοιμισμένων σπόρων,
απομεινάρια του περασμένου φθινόπωρου.
Ακούω αυτούς τους ψίθυρους, καθώς
καταλαγιάζουν οι ήχοι στην πίσω πλευρά του σπιτιού
και όταν πέφτει το σούρουπο.
-Αλαφροΐσκιωτη
είσαι; Τι λες τώρα;; ακούς τους σπόρους και τις ρίζες να μιλάνε;;
Με είχε κοιτάξει με φόβο η φίλη
μου όταν της το είχα πει στο προαύλιο του σχολείου,
τον Μάρτιο, του 1969,
μαθήτριες 3ης τάξης του δημοτικού, τότε..
Εγώ όμως ήμουν πεπεισμένη πως σ΄εκείνον τον αόρατο κόσμο των φυτών,
υπάρχουν κρυφές υπόγειες συζητήσεις και πως αυτό γίνεται κάθε Μάρτιο...
Ταξιδεύοντας προς τα
ορεινά της Πελοποννήσου και διανύοντας με το βλέμμα μου
τα παρατημένα στρέμματα
γής- που κανένας πια δεν καλλιεργεί εδώ και χρόνια-
αναρωτήθηκα για τις
συνομιλίες της άνοιξης σ’ εκείνες τις
πλαγιές
και τις απλωσιές της διαδρομής.
Αργότερα στο κλειστό
σπίτι της γιαγιάς και του παππού, είχα την ίδια σκέψη μπροστά
σε μια παλιά
φωτογραφία. Υποθέτω πως τραβήχτηκε από
κάποιον πλανόδιο φωτογράφο
που βρέθηκε εκεί, τα τέλη του ’60.
Εκεί στο βορινό δωμάτιο του σπιτιού, μια μεγάλη παρέα ανάμεσά τους και η
γιαγιά,
φαίνεται να γέλασαν να τραγούδησαν
και να μοιράστηκαν ιστορίες...
Μοιάζει
να είναι προχωρημένη άνοιξη από τα ρούχα που φοράνε και το φως σαν να
μοιράζει
τους ντόπιους από τους επισκέπτες....
Εκεί μέσα, στο ίδιο δωμάτιο της γιορτής μετά από τόσα χρόνια,
η λεπτή γραμμή
από φως που τρυπώνει μέσα από τα βορινά κλειστά
παράθυρα, μαντάρει τους παλιούς
με τους καινούριους ψίθυρους....
Σαν
να στάθηκαν εκεί στους τοίχους του σπιτιού μυρωδιές και σκέψεις μιας
περασμένης άνοιξης.
Στα ορεινά της
πατρίδας η ψύχρα κρατάει μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού.
Τετάρτη 8 Νοεμβρίου 2017
Τρίτη 26 Σεπτεμβρίου 2017
Παρασκευή 4 Αυγούστου 2017
Κυριακή 18 Ιουνίου 2017
..Ο μπαμπάς μου, ο υφαντής…..
Ο μπαμπάς μου
είναι υφαντής…, έτσι απαντούσα όταν
ήμουνα μικρή,
και έτσι έγραφα στις εκθέσεις, για τη δουλειά του πατέρα μου… .
Ο
μπαμπάς κανονικά ήτανε υφαντουργός, και
ανάμεσα στις
μεγάλες μπομπίνες με τα νήματα, στους αργαλειούς,
στα χνούδια που αιωρούνταν στον αέρα,
μεγάλες μπομπίνες με τα νήματα, στους αργαλειούς,
στα χνούδια που αιωρούνταν στον αέρα,
στα δεκάδες μέτρα υφαντών,... εγώ μεγάλωνα…. μεγάλωνα… μεγάλωνα….
…και ο μπαμπάς
ύφαινε..., ύφαινε..και όλο ύφαινε....
αγάπη, τρυφερότητα, ιδέες, μοίρασμα, και.. πάλι πολύ αγάπη…,
και περισσότερη αγάπη... κι εκεί μεγάλωνα...
αγάπη, τρυφερότητα, ιδέες, μοίρασμα, και.. πάλι πολύ αγάπη…,
και περισσότερη αγάπη... κι εκεί μεγάλωνα...
...και... ύφαινε…. κι εγώ
μεγάλωνα….και ύφαινε... και μεγάλωνα....
Ο μπαμπάς μου
ήταν υφαντής…..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)