Silent words....

Πέρασα μπροστά από άδεια σπίτια και κλειστές πόρτες, μέχρι να φτάσω για να σου πω τα νέα μου.... 

Είχε ψιλόβροχο και ο ουρανός είχε κατέβει στις πλαγιές των λόφων και ακούμπησε τις κορυφές των ψηλών δέντρων.

Οι άγγελοι τέντωναν τις φτερούγες τους και το λιβάνι ανακατεύτηκε με τις μυρωδιές από τα ανθισμένα δέντρα. 

Σαν να καταλάγιασαν όλα μέσα στη σιωπή και η θλίψη βρήκε τη θέση της προσάναμμα στο καντήλι.

Η βροχή ξέπλενε τα μάρμαρα και η άνοιξη πάλευε να εγκατασταθεί ολόγυρα.........

                                

.........

                

http://www.elniplex.com/%CE%B7-%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CF%8E%CF%81%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%86%CE%B5%CE%B3%CE%B3%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%8D-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B9%CF%89/

http://www.elniplex.com/%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%80%CF%8C%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CF%89%CE%AE%CF%82-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CE%BD%CE%B1-%CE%B2%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BC%CE%B5-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1/

The sea....told me

                   Άνοιξη!!!!…. , ψιθύρισε η θάλασσα, κι ας είχε αντιρρήσεις ο ουρανός γι’ αυτό.
                                 Υπάρχουν αποδείξεις που δεν κρύβονται!!!

Ο σταθμός..

     

Είδα στον ύπνο μου πως το τρένο με άφησε στον άδειο σταθμό. Ήταν Παρασκευή πρωί πριν ένα χρόνο ακριβώς. Από εκεί, έπρεπε να περπατήσω πολλά χιλιόμετρα για να φτάσω στον τόπο μου….                        

   Ο δρόμος ήταν έρημος  και εγώ προχώραγα βιαστικά ακούγοντας την καρδιά μου να κάνει 

    θόρυβο μέσα στην ησυχία.

Όταν έφτασα στην μεγάλη στροφή, είδα από μακριά το βουνό χιονισμένο και στους πρόποδες τα σπίτια τυλιγμένα μέσα στην ομίχλη… Άρχισα να τρέχω για να μην με προλάβει η νύχτα….  

  Σκεφτόμουνα πως δεν είχα ένα στολίδι για τις Άγιες μέρες  και ήθελα να κρατάω κάτι στα χέρια μου που να μοιάζει γιορτινό.

Έκοψα ένα κλαδί από έναν θάμνο που ήταν γεμάτος κόκκινους μικρούς καρπούς, αλλά δεν συστηθήκαμε και δεν έμαθα το όνομά του….                                          

  Ξύπνησα βλέποντας τις φωτογραφίες πίσω μου να παλιώνουν και η μέρα είχε γεμίσει

φρέσκα δάκρυα…

Τhe candle.

             Απόγευμα Κυριακής και τα απορριμματοφόρα μάζευαν-με θόρυβο-τα ξοδεμένα όνειρα.
                 Εγώ έκανα πως δεν ήξερα τίποτα γι’ αυτά και επέστρεφα πίσω στην πόλη, 
                 κουβαλώντας την μυρωδιά του πατρικού μου σπιτιού πάνω στα ρούχα μου…                                                                                              

    Λίγες ώρες πριν είχα ανακαλύψει επιθυμίες παλιές, φυλαγμένες σε σκονισμένα κουτιά, μέσα στο παλιό τσαγκάρικο.

   Δεν ήθελα να πάρω την ευθύνη και άφησα το φως να αποφασίσει αν αξίζει να ξυπνήσουν απ’ την λήθη τους ή να παραμείνουν έτσι.

    

               Εγώ μόνο τον ουρανό παρατηρούσα, γιατί είχα παράπονο που ο αέρας δεν είχε κρατήσει
            το κερί μου αναμμένο...

Στο σπίτι της γιαγιάς...

          Από το σπίτι της γιαγιάς και του παππού είχα κάποια χρόνια να περάσω...
Όχι γιατί δεν ήθελα αλλά γιατί είχε ερημώσει κι εμένα εκείνη η ερημιά μου βάραινε την ψυχή.
Το σκεφτόμουν όμως πολύ συχνά. Θυμόμουνα τα καλοκαίρια μου εκεί,...το φως που 

 έμπαινε από εκείνα τα ψηλά παράθυρα διαπερνώντας τα σχέδια απ’ τις λεπτές κλωστές της  αραχνοΰφαντης κουρτίνας …     

Έτσι ακριβώς το βρήκα τώρα που πήγα εκεί  για να θυμηθώ όλους τους απόντες.                          

Το φως πέρναγε στο δωμάτιο χαϊδεύοντας  την στοίβα με τα αστυνομικά βιβλία του παππού, και τις φωτογραφίες των φευγάτων συγγενών στους τοίχους… 

Ακόμα κι απ’ τα κλειστά παράθυρα, τα βορινά, τα χωρίς κουρτινάκια, εκείνη η  λεπτή γραμμή από φως μπήκε να μας καλωσορίσει... 

inside...